Home

Zina heet eigenlijk Yonela en nu voel ik me in de maling genomen.

In de klas van Linge zit een jongen van zeven, die per ongeluk vorig jaar niet naar de basisschool is gegaan. Hij is ontzettend groot en stoer. Laatst lieten we de kinderen lopen "like a...". Vonden ze prachtig. Maar na "walk like a lady" hoorden we achterin het veld plotseling een welgemeende "nah!" en zagen we deze jongen trots weglopen. Daar kon hij toch echt niet aan beginnen. Maar deze stoere man heeft ook wel eens een knuffel nodig. Zijn moeder helpt nog wel eens mee met de schoonmaak, omdat het schoolgeld ook in natura betaald mag worden. Met de andere kinderen op een veilige afstand, kwam hij dan op mijn schoot zitten en was ik ook heus niet te beroerd om te doen alsof hij een vliegtuig was.

Bij het indelen van de boeken van de 'bibliotheek' heb ik de bijbelverhalen bij non-fictie gezet.

Zorro heet eigenlijk Zina en dat spreek je precies zo uit als je het schrijft. Waarschijnlijk heeft ze mij gewoon voor de grap tien minuten lang klanken laten oefenen die ik nooit eerder had gehoord. Dus nu houd ik van kinderen.

Storm en regen zijn best vervelend. We kunnen de was niet buiten hangen, moeten binnen spelen en Barbara gaat nu niet zo bruin naar huis volgende week als ze zou willen. Maar ons huis is niet omgewaaid en dat kan ik van alle kinderen uit het township helaas niet zeggen. Vandaag was het weer wat drukker op het centrum, gisteren en eergisteren kwam ongeveer de helft niet opdagen. En daarmee is de sfeer voor dit bericht gezet.

De kinderen

Het is heus niet zo dat ik niet meer aan jullie denk, maar met de wind, regen, hagel en kou van hier (dit is geen grap) voel ik me dusdanig thuis, dat naar huis schrijven een beetje zinloos lijkt. Toch doe ik al dagen mijn uiterste best een weblogbericht te schrijven. Maar dan komen die huisgenoten van me weer met hun plannen, grappen en bloedneuzen en komt het er niet meer van. Bij deze alleen even een teken van leven.

Ik leef nog en het gaat goed. Het werk is leuk, de kinderen steeds minder vervelend en ik heb zelfs een paar lokale vrienden gemaakt. Vorig weekend was ik in Kaapstad, nu net een ticket naar Durban voor vrijdag geboekt. Er is een heleboel meer te vertellen over townships, vooroordelen, kinderen, stank en nog wat en dat zal ik vast nog een keer doen. Dan zal ik misschien ook foto's plaatsen. Tot die tijd: blijf vooral mailen.

Een tweede bericht. Aan de stats van mijn weblog te zien, is het vorige bericht nog verrassend veel gelezen. Of dat betekent dat je het vier keer moet lezen voor je mijn kromme zinnen begrijpt of dat veel mensen het leuk vinden, weet ik niet, maar het motiveert me wel van dit bericht iets moois te maken. Ik zal mijn best doen.

Het werk, deel twee

Tadaa. Een blog. Ik probeer het kort en zakelijk te houden. Zoals misschien op zal vallen, zijn de zinnen vrij kort (voor mijn doen). Applaus is op zijn plaats en zeer zeker gewenst. Verder heb ik ter bevordering van de leesbaarheid deze tekst ook ingedeeld in tussenkopjes, zodat je snel door kan scrollen naar de interessantere delen. Mocht je nog iets missen, of heel graag willen weten wat ik gisteren heb gegeten, mail vooral. Ik heb hier zowaar internet. Mij is wel verteld dat via hotmail niet alles aankomt vanuit hier, dus als je na een dag of twee, drie geen reactie hebt, stuur je mail gerust nog een keer.

De reis
Het vliegen duurde lang en was oncomfortabel, maar ik kon bij gebrek aan communicatie tussen vliegmaatschappij en catering wel vast wennen aan de Afrikaanse levensstijl.

Aangekomen